Afgelopen dagen voelde ik me precies abonnee op een soort verrassingsdienst.

Dinsdagochtend moest ik weer langs de dokter. Gewoon om de wonde te laten bekijken. Daarom had ik met de thuisverpleging afgesproken dat ze die ochtend niet hoefden langs te komen, de dokter zou alles doen. Om 9u30 ging de deurbel. Jawel: de thuisverpleging.

Woensdagavond kwam er dan weer niemand opdagen. Rond 21u gebeld met de vraag of er nog iemand zou langskomen. “Ik ga het navragen,” zei ze. Ik heb daarna niets meer gehoord.

Een “speciaal” weekend

En zo begon een speciaal weekend. Zondagochtend kon ik niet verzorgd worden en zaterdagavond was ook moeilijk. In overleg spraken we af dat ze zo laat mogelijk op de ochtend zouden langskomen, ergens rond de middag. Op zondag zou er dan ‘s avonds iemand passeren.

Zaterdagochtend, twintig voor tien: de verpleging stond al aan de deur. De eerste aanpassing van het weekend liep meteen fout. Dat beloofde. Gelukkig zijn ze flexibel en zijn ze vroeg op de avond opnieuw langsgekomen om me dan te verzorgen.

Zondagochtend hadden we een familie-uitstap en waren we dus niet thuis. Op een bepaald moment kreeg ik telefoon van, uiteraard, de thuisverpleging. Ze stonden aan mijn deur om me te verzorgen. Kort en vriendelijk uitgelegd dat er andere afspraken waren gemaakt. Geen probleem, zei ze, er zou ’s avonds iemand langskomen. Half acht. Nog niemand geweest. Na het voorval van woensdag begon ik toch ongerust te worden. Dus opnieuw gebeld. Na wat navragen bleek onze ongerustheid terecht: er was niemand ingepland. Als we zelf geen actie hadden ondernomen, was er gewoon niemand langsgekomen.

Kraslotjes

Het voelt momenteel alsof je elke dag een nieuw kraslotje krijgt: Het blijft een verrassing of er iemand tevoorschijn komt. Hopelijk wordt het de komende dagen wat consistenter, dat zou al veel rust geven.

Ik schrijf dit trouwens met alle begrip voor het beroep en de moeilijkheden die er zijn. Onvoorziene omstandigheden zijn er altijd, denk maar aan de werken op de ring van Antwerpen en de bijkomende files. Het enige dat me stoort is dat afspraken, die altijd samen gemaakt werden, niet nagekomen of opgevolgd worden.