Een week na de operatie
We zijn intussen een week verder en stilaan begint alles wat beter te gaan. Al steekt nu de spanning weer de kop op, met de afspraak bij de uroloog en de resultaten van het onderzoek die eraan komen.
De week begon uiteraard in het ziekenhuis. Elke dag ging het wel wat beter, al voelde dat op het moment zelf niet zo. Slechte mobiliteit. Een blaassonde, een bleek en een baxter hielpen niet om heel beweeglijk te zijn, om niet te spreken van de pijn in de buikspieren. Eerst ging de blaassonde eruit, daarna de baxter en als laatste de bleek. Elke stap gat wat meer vrijheid terug, al bleef bewegen best lastig.
Op donderdag mocht ik dan eindelijk naar huis. En dat voelde goed… voor even. Daar kreeg ik weer een reality check. Ik had gedacht dat alles ineens veel vlotter zou gaan wat dus niet het geval was. De opgeblazen buik speelde me serieus parten.
Van een simpel middagmaal tot 200 meter wandelen. Alles is vermoeiend. Telkens als ik iets wil doen moet ik daarna rusten en vaak val ik dan ook nog in slaap. Ik weet dat ik naar mijn lichaam moet luisteren en de rust moet nemen die nodig is maar da’s vermoeiend! Mentaal dan.
De vraag die ik het vaakst hoor de laatste dagen. En vergis je niet, ik apprecieer dat oprecht. Ik recycleer ondertussen wel mijn antwoorden. Vermoeiend, weet je nog.
Dus hoe is het nu eigenlijk: Beter en beter. Niezen en hoesten doen nog pijn, en ik ben snel moe. Maar de paracetamol (drie à vier keer per dag één gram) doet goed zijn werk.