De ene dag is de andere niet. Zoveel is duidelijk.

Vandaag was een mindere dag, mentaal dan.
Waarom? Geen idee. De fysieke pijn in m’n zij blijft hetzelfde en is best draaglijk, maar in mijn hoofd ging het alle kanten op. Van links naar rechts, van boven naar onder… yep cliché, een echte rollercoaster!

Je stelt jezelf de domste vragen. Je hebt geen antwoorden. En dan begin je te zoeken naar verklaringen die er niet zijn. Waarom ik er vroeg bij ben? Waarom anderen brute pech hebben? En voor je het weet, voel je je schuldig omdat je “geluk” hebt. Alsof je niet dankbaar genoeg bent.

Het is nu ongeveer een week geleden dat het resultaat van de CT-scan begon door te dringen. Verdacht voor RCC. Nierkanker.

Pas op donderdag werd de diagnose officieel, al zei het telefoontje van woensdagavond genoeg. Wanneer een specialist je om 22u belt om te zeggen dat hij er niet gelukkig van wordt en dat je dringend verder moet naar urologie, weet je eigenlijk al hoe laat het is.

Sneltrein

Plots ging het snel. Donderdagochtend heb ik toestemming gegeven om mijn dossier door te sturen binnen ZAS Augustinus, en tegen de middag hadden zowel de uroloog als de oncoloog alles bekeken.

Soms valt een woord dat je niet zag aankomen. Bij mij was dat “nierkanker”.

Eind september kwam het aan het licht na een CT-scan van de buik. In eerste instantie was het “verdacht voor RCC”, maar intussen is de diagnose officieel: nierkanker in de linkernier.

De CT-scan kwam er na klachten in mijn buik. Constipatie, pijn in de rug en zij. Achteraf bleek het dus niets met mijn darmen te maken hebben maar met de nieren.